दिल्ली येथे घडलेली न्यायाधीशांच्या आत्महत्येची घटना ही केवळ एक बातमी नाही… ती एक वेदना आहे, एक हाक आहे — आणि समाजाच्या संवेदनांना जागं करणारा आरसा आहे.
पत्नी व मेहुणीसोबतच्या वादातून एखाद्या सुशिक्षित, न्याय देणाऱ्या व्यक्तीला स्वतःचं आयुष्य संपवावं लागावं… ही कल्पनाच अस्वस्थ करणारी आहे.
जो माणूस इतरांना न्याय देत होता, तो स्वतःच्या आयुष्यात न्याय मिळवू शकला नाही — हीच खरी शोकांतिका आहे.
आजच्या काळात कौटुंबिक वाद केवळ भांडण राहिलेली नाहीत, तर ती मनाला पोखरणारी जखम बनली आहेत. बाहेरून सगळं सुरळीत दिसतं, पण आतून एखादी व्यक्ती तुटत चाललेली असते. कुणाला सांगावं, कुणाकडे जावं — हा प्रश्न त्याला छळत राहतो.
पूर्वीही संसारात वाद व्हायचे… पण त्या वादांमध्ये ‘आपलेपणा’ होता. गावातील ज्येष्ठ, कुटुंबातील मोठी माणसं मध्ये पडून समजूत काढायची. एखादा शब्द, एखादी समजूत — आणि वाद निवळायचा.
आज मात्र संवाद हरवतो आहे… आणि त्याजागी अहंकार, राग आणि कायद्याची भीती उभी राहते आहे.
मन समजून घेणारा आधार हवा
आज काउन्सलिंग आहे… पण अनेकदा ते केवळ औपचारिक राहते.
खरं समुपदेशन म्हणजे एखाद्याच्या डोळ्यांतलं न बोललेलं दुःख ओळखणं.
त्याला सांगणं — “तू एकटा नाहीस, आम्ही तुझ्यासोबत आहोत.”
एखाद्या व्यक्तीच्या मनात जेव्हा अंधार दाटतो, तेव्हा त्याला कायद्याची भाषा नाही… तर माणुसकीची ऊब हवी असते.
कायद्यात समतोल असणं गरजेचं
आज अनेकांना वाटतं की, कौटुंबिक वादांमध्ये एका बाजूचं ऐकून घेतलं जातं, आणि दुसऱ्याचा आवाज हरवतो.
ही भावना जर वाढत गेली, तर तीही अन्यायचाच एक प्रकार ठरते.
पती असो किंवा पत्नी — प्रत्येकाला न्याय मिळालाच पाहिजे.
त्यासाठी स्वतंत्र, निष्पक्ष आणि संवेदनशील यंत्रणा उभी राहणं ही आजची गरज आहे.
समाजानेही पुढे यायला हवं
प्रत्येक वाद कोर्टात जाऊन सुटत नाही… काही वाद ‘मनात’ सुटतात.
मित्र, नातेवाईक, कुटुंब — यांनी वेळेवर दिलेला आधार एखादं आयुष्य वाचवू शकतो.
“संसार म्हणजे भांड्याला भांडे लागणारच…”
पण त्या आवाजाला तडा जाऊ न देणं, ही आपली सामूहिक जबाबदारी आहे.
शेवटचा शब्द…
आजची घटना आपल्याला एकच गोष्ट शिकवते —
माणूस हरला, तर कायदा जिंकूनही काही अर्थ उरत नाही.
आपण थोडं थांबूया… थोडं ऐकूया… आणि थोडं समजून घेऊया.
कारण कधी कधी, एका शब्दाने… एका आधाराने…
एखादं आयुष्य वाचू शकतं.
Post a Comment
0Comments